Bah bah wat is het warm.
Geloof dat ik deze zin wel 100 keer per dag zeg, en dat is niks voor mij normaal hou ik echt ontzettend van de zon op mijn huid en tropische temperaturen, behalve op vrijdag als ik “mijn” dag heb Vesper-James bij mijn moeder is en het dit weer is ga ik lekker naar de sauna om daar in alle rust een boekje te lezen in de zon met af en toe een opgieting en een duik in het zwembad heerlijk.
Maar als ik gewoon thuis ben en voor mijn meisje moet zorgen lijkt het wel of de warmte mijn energie nog harder opslurpt, mijn keel zet op en ben ik binnen no time doodop en moet ik echt mijn rust nemen.

Heb weer even niks van me laten horen ook al gebeurde er wel dingen, iedere keer nam ik me voor om vanavond echt een blog te gaan schrijven, en zo dag na dag maar meestal was ik blij als ik op de bank lag en vond ik ademen en met mijn ogen knipperen meer dan voldoende activiteit.
Ik ben inmiddels al 2 weken geleden naar de medisch psycholoog geweest en daar een gesprek gehad om er achter te komen waar ik op vast loop en of ze mij kunnen helpen.
Doodeng vond ik het, en dan helpt het niet als er in het gebouw waar je binnenkomt een bed staat met riemen om iemand in vast te gespen, overal staat deuren goed sluiten, agenten rond lopen ik dacht echt waar ben ik beland.
Cypres Hill zong al door mijn hoofd “Insane in the membrane, insane in the brain”.

Ik wil natuurlijk geholpen worden maar wil niet dat alles wat er ooit gebeurt is vroeger er ook bij wordt gehaald, dat is een wondje met een mooi korstje en dat hoeft er niet afgepeuterd te worden, dat is wat het is en heb ik vrede mee.

Natuurlijk moest ik heel mijn levensverhaal vertellen, en wel duidelijk gemaakt dat het mij daar niet om ging, het gene dat mij dwars zit is mijn lichaam dat mij verraden heeft ( zo voelt het) , de energie die mij afgepakt is die ik juist nu met mijn kleine meid kei hard nodig heb, mijn sociale leven is zo goed als verdwenen, en door die dingen ben ik boos en gefrustreerd.
Als voor dat ik ziek werd mijn energie 100% was heb ik nu nog maar 40% over.
Natuurlijk hadden ze daar ook geen kant en klare oplossing voor mij en heb aanstaande vrijdag een vervolg afspraak staan.
Na een week werd ik al gebeld en hadden ze besloten dat het voor mij het beste is om te gaan revalideren bij Blixembosch, een traject van 12 weken 3 dagdelen per week speciaal voor ex-kankerpatienten waar je onder begeleiding weer gaat sporten, psychische begeleiding krijgt en je energie leer te verdelen, omgaan met je omgeving en dit alles in groepsverband.
Ben heel benieuwd en heb er ook zin in, maar moet wachten tot ik stabiel ben met mijn medicatie zodat we een begin punt hebben.

Zo dat was het weer voor nu ga ik een lekkere lauwe douche nemen en in bed liggen met de ventilator op standje orkaan.