Ja ik weet het het is weer lang geleden, en nee het is niet saai geweest er is genoeg gebeurt maar had even de moed en de kracht niet om het te vertellen heb weer diep in de put gezeten en ben nog lang niet waar ik moet/wil zijn.
Vandaag wel het heerlijke nieuws gehad dat de bodyscan helemaal goed, ben dus officieel KANKERVRIJ !!!
Heel vreemd maar dit nieuws moet nog even landen en komt nog niet echt binnen en dat vervelende stemmetje blijft in mijn achterhoofd dat ik dat de vorige keer ook dacht, vertrouwen in mijn lijf ben ik een beetje kwijt.

Zal even vertellen wat er allemaal gebeurt is.
Ik ben dus 5 april opgenomen in het ziekenhuis voor de radioactieve behandeling en toen begon het.
Waar ik dacht 1 nachtje te moeten blijven net zoals de vorige keer kreeg ik te horen toen ik de “slok” genomen had dat dit een extra zware dosis was en ik hier ziek van zou kunnen worden en ik minimaal 2 nachten moest blijven…….uhhhh ok even schakelen……. kon niet meer terug dus letterlijk en figuurlijk even slikken.
En ja hoor ik werd ontzettend misselijk van dit chemische goedje, en ik dacht mij houden ze hier maximaal 2 nachten maar dan ben ik echt weg dus flink water drinken en uitplassen die handel.
Dat viel dus vies tegen toen de volgende ochtend de waardes al wel waren gezakt maar mocht echt nog lang niet naar huis en dan begint het te knagen hoe nu verder hoe lang moet ik blijven iedere 4 uur komen ze meten en iedere keer hoop je dat je naar huis mag uiteindelijk ben ik 3 nachten moeten blijven.
Echt een hel je mag geen raam open zetten, als er verplegend personeel op de afdeling komt moet je je kamer in of afstand houden, ’s avonds mocht je even luchten mits iedereen in alle omliggende kantoren en gangen weg zijn want de straling gaat echt door muren.
Een dame die tegelijk met mij opgenomen was heeft toen ze naar huis ging in een kamer aan de andere kant van het huis moeten gaan slapen omdat de buren net een baby hadden gekregen, omdat de babykamer aan de andere kant van haar slaapkamer muur is.
Zo bizar is het die straling gaat overal doorheen behalve door lood.

Ik was op vrijdag opgenomen en mocht maandag ochtend naar huis en op vrijdag moest ik terug voor een scan ook werd ik weer gemeten of ik mijn kleine meisje weer op mocht gaan halen die dus al vanaf vrijdag ochtend bij oma was.
En gelukkig mocht ik haar gaan halen dit was echt de langste week van mijn leven.
Helaas heb ik veel last van de bijwerkingen en kan nu na 6 weken zeggen dat ik eindelijk mijn smaak terug heb en ben ontzettend moe merk dat mijn lichaam en conditie een enorme optater hebben gehad en geestelijk gaat het ook niet lekker.
Besef begint nu te komen wat er allemaal gebeurt is en de overleving stand is eraf  nu komt alles eigenlijk pas binnen en moet een plekje krijgen.
Gelukkig krijg ik hier hulp bij en ben ik weer aan het knokken om er weer sterker en fitter uit te komen en dat gaat momenteel met vallen en opstaan 

Zo dat was het weer voor nu,

Laterrrrrrrrrrrr